15 oktober 2010
Horror!!! Het akelige spiegelbeeld dat mij op 14 oktober aanstaart doet mijn achternaam (mits fonetisch van achter naar voren uitgesproken) grote eer aan. Nou ben ik gezegend met een stel zeer goede en sterke genen, waardoor ik bijna geen lijntjes in mijn gezicht heb en vier tot vijf jaar jonger word geschat. Echter, mijn DNA lijkt mij vandaag eventjes in de steek te laten, om er een flink stel wallen en een lijkbleek, vaal snoetje voor terug te geven. Twee weken geleden zei ik nog tegen een vriendinnetje dat ik helemaal niet zo snel teken in mijn gezicht, maar het tegendeel is wel bewezen.

Ik probeer wat te eten, wellicht dat de eiwitten in de kwark me iets aansterken, maar het mag niet baten. Ik voel me heel zielig. Als ik vervolgens een berichtje lees van een collega, waaruit blijkt dat ze me morgen op het werk verwachten, gaan de sluizen open. Ik ben zo zie-iekkkk! Snikkend en snotterend, bijna hyperventilerend, bel ik na een warme douche mijn liefje op om toch even een schouder-op-afstand te benutten.

Toegegeven, mijn ziekmelding van de week daarvoor was in eerste instantie niet van lichamelijke aard, maar ik hoef niet uit te leggen dat de intense gebeurtenissen van afgelopen maanden een inherent potentieel hebben zich via je lijf te uiten. Mijn lief zegt dat ik braaf in mijn bedje moet gaan liggen om nog wat te slapen. Ik sputter tegen, want ik kan al de hele nacht niet slapen, en ik ben zo zie-lugggg! Tegensputteren hou ik echter niet vol, dus ik doe wat me is opgedragen, sla de dekens om me heen en blijf rustig liggen.

Thee en vrienden
De rust in mijn hoofd is ver te zoeken. Wat zullen ze van me denken op het werk? Dat ik me aanstel? Dat ik ze laat zitten en een egoïstische jankerd ben? En ik zou vanmiddag even gezellig bij mijn vrienden langs gaan, ze hebben gerekend op ons voor het eten, ik kan toch niet te laat komen? Het is al elf uur, in mijn tempo red ik het nooit om daar om twee uur vanmiddag te zijn. En ik zou hem een trucje in Word laten zien. Hoe moet dat nou??!! Hier helemaal in mijn uppie in bed blijven liggen, niemand om me te vertroetelen, niemand om mijn gedachten van mijn zieligheid af te halen??!! Ik voel me zo zie-iekkkk!

De belofte om een heerlijke kop thee voor me te maken, overtuigt me om de gezelligheid toch op te zoeken. Bovendien ben ik dan meteen in de buurt bij mijn lief om daar te logeren. Met grote moeite hijs ik mijzelf in een makkelijke legging en fleurig trui-jurkje, wanend in de illusie dat de kleurtjes hun weerslag zullen krijgen op mijn lichamelijke hoedanigheid. Ik smeer voor de vorm wat mascara op mijn wimpers, de rest kan me weinig interesseren. Ik strompel naar mijn fiets, in een slakkentempo nader ik het station en bemachtig een plekje in de overvolle fietsrekken. Slechts één gedachte herhaalt zich gedurende de reis van Amsterdam naar Assendelft: als ik maar niet in de trein moet kotsen. Ik identificeer mij totaal niet met koeien, herkauwen is echt niet mijn ding, dus ik hoef ook mijn kwark niet opnieuw te proeven.

Warm bad
Mijn benen trillen terwijl ik wacht op mijn lift vanaf het station naar het huis van mijn vrienden. Ik ben zo zie-iekkkk! En zo zie ik er volgens mijn gezelschap ook uit. Maar om toch te komen, blijkt al gauw als de juiste beslissing, zeker als mijn lief later ook komt. Het is alsof ik in een warm bad stap. Meteen bij binnenkomst wordt er een heerlijk kopje thee met honing voor me gezet en de kleine meid van 21 maanden brengt me al haar popjes en de taartjes van haar keukentje. Het kind heeft geen idee dat ik bij de gedachte aan taart al onpasselijk word en dat is misschien juist de opsteker die ik nodig heb. Ze geeft kusjes en knuffeltjes, ze wil graag hop-hop-paardje doen en dankzij de bruine boterham met boter die ik van haar vader kreeg, voel ik mij energieker worden. Energiek genoeg om na enkele uren met het kleine prinsesje op mijn rug de kamer door te stampen en boodschapjes-doen te spelen. Chapeau voor Amber! Zonder dat ze het doorheeft, dwingt de jongedame me uit mijn eigen zieligheid te stappen.

Tijdens The clash of the Titans smikkel ik plots mee van de mini-toblerones en celebrations. Veel mini-toblerones en celebrations. En ik eet ze zonder schuldgevoel of kostneigeingen. Mijn spiegelbeeld voor het slapen gaan is weer herkenbaar; een voorzichtig blosje op mijn wangen een duidelijke glimlach op mijn snoet.
Daar staat een Coops, eentje die haar vaders naam eer zal aan doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu