“Slechte stokjes”, zo kopt een artikel in het magazine Panda dat ik als donateur van het Wereld Natuur Fonds regelmatig op mijn deurmat tref. De productie van wegwerkstokjes draagt bij aan enorme ontbossing in China. Daar heb je wéér zoiets! dacht ik onmiddellijk. Wie mijn blogs een beetje volgt, herinnert zich nog wel hoe ik mij enkele weken geleden in een heftige tweestrijd bevond, na het lezen van een artikel over het uitsterven van tonijn. Door mijn sushi liefde. Schijnbaar zorgt het Oosterse antwoord op bestek bij mijn sushi dus óók al voor de teleurgang van onze aarde. Het lijkt wel alsof ik overal boze ogen op mij gericht krijg vanwege het feit dat ik mijn verknochtheid aan rauwe vis met rijst en zeewier graag met het geschreven woord bevestig.

Afwassen?
Honderd voetbalvelden per dag; dat is wat er nodig is om aan de vraag van 45 miljard paar eetstokjes in China en 18 miljard voor de export te voldoen. Afwasbare stokjes zouden in combinatie met het reinigen ervan nog duurder zijn, zo eindigt het korte artikel. Dus wat dan wel? Goed, hoe ze dat in China gaan oplossen, laat ik verder maar aan de Oosterlingen over, maar er zal vast een oplossing zijn zodat ik mijn geweten alsnog een ietsiepietsie kan geruststellen.

Met mes en vork
Om mijn eigen houten eetstokjes, ooit aangeschaft bij de Wereldwinkel, in mijn tas mee te nemen naar mijn favoriete sushi restaurant in Amsterdam gaat me net iets te ver. Ook zie ik mezelf nog niet met mes en vork in een maki prikken. Mijn tien geboden zijn een oplossing, maar ik visualiseer dan toch snel een uitgehongerde holbewoner die de stukken kip van het bot scheurt en verwerp de gedachte. (Behalve bij de handroll, waarbij de naam van het sushi gerecht de etenswijze verraadt.) Ik besluit deze oplossingen en tegenargumenten maar even te laten voor wat ze zijn.

Keurmerk
Verder bladerend in het magazine stuit ik op een overzicht van de resultaten van een jaar ‘natuur beschermen’. Warempel, vis kan tegenwoordig ook ecologisch verantwoord worden gekweekt! Hoe je die vis herkent? Aan het Aquaculture Stewardship Council (ASC) keurmerk, het volstrekt logische antwoord op de duurzaam gevangen vis met het MSC-keurmerk en bovendien een (onder andere) Nederlands initiatief. ASC vis is kweekvis zonder troep. De instantie controleert grondig op het gebruik van antibiotica, checkt de kwaliteit en zuivering van het water en het visvoer. En is wellicht (zo concludeer ik zelf) ook heel lekker in de sushi.

Geen excuus
De naamsbekendheid van MSC-keurmerk is inmiddels gestegen naar 22%. Eén op de vijf mensen weet dus van het bestaan van duurzame vis af. Bovendien zijn er maar liefst 500 producten met dit keurmerk te verkrijgen, ergo, geen excuus meer om verantwoorde vis te verkiezen boven de met uitsterven bedreigde soorten. De keuze voor gezonde vis wordt met het ASC-keurmerk eveneens gemakkelijker.

Tevreden bedenk ik dat ik mijn voorkeur voor vis geenszins aan de kant hoef te zetten voor mijn gezondheid of voor deze planeet, dankzij de herkenbaarheid van keurmerken. Nu nog een definitieve oplossing bedenken voor die eetstokjes. Toch maar mijn olifanteneetstokjes mee in de tas?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu