9 augustus 2010

We zitten gedrieën aan de ronde tafel in de serre van mijn oma en opa´s huis.
““Mijn oma is mijn beste vriendin!”, wat een kwatschj!” tiert mijn oma als we het over hechte familiebanden hebben. Demonstratief gooit ze haar hoofd iets schuin in de lucht om haar ongeloof en afkeuring te benadrukken. Als brave kleindochters zijn Rianne en ik het uiteraard roerend met oma eens en simultaan gaan onze koppies op en neer.
“Ik ben heel blij met mijn kleindochters, maar jullie bespreken toch niet hetzelfde met mij als met jullie vriendinnen, dat zou niet goed zijn!”.

Vliegensvlug gieren er allerlei hilarische herinneringen van mijn avonturen als vrijgezelle avonturier door mijn hoofd. Anekdotes waar ik menigeen van zijn of haar stoel heb laten vallen van verbazing, plezier of minachting, maar welke ik nooit en te nimmer met mijn oma en opa zou delen. Of met andere familieleden, wat dat betreft. Ik grinnik in mijzelf en besef dat deze laatste opmerking me gerust stelt. Oma heeft godzijdank een gezonde perceptie van onze hechte band.

Zusje
Onze kortdurende bespreking van familieverhoudingen zet mij later nog even aan het denken als ik met mijn zusje in het grote tweepersoonsbed op zolder lig. Ik heb jarenlang stellig van de daken geroepen dat ik ab-so-luut geen familiemens ben. Laat mij in het weekend maar lekker flierefluitend met mijn vrienden de stad onveilig maken; festivalletje hier, housefeestje daar. Al die jaren leefde ik bovendien met de opvatting dat mijn zusje en ik alleen verbonden waren door onze bloedband, maar dat we anders nooit vriendinnen zouden zijn geworden. Natuurlijk, we konden altijd bij elkaar terecht en hielden vanaf haar geboorte zielsveel van elkaar, maar de verschillen leken te groot om elkaar echt goed te kunnen begrijpen.

Tot vorig jaar oktober. Tijdens een weekend met – hoe ironisch – de familie is het tij gekeerd. Urenlang praatten we over hoe we elkaar te lang niet goed hebben begrepen en niet hebben geaccepteerd en hoe we dit niet meer wilden in de toekomst. Giebelend aan het diner, hand in hand huppelend naar het toilet en gillend in de achtbaan in de Efteling brachten we dat weekend samen door. Sindsdien zijn we net een Siamese tweeling.

Trots
Samen opgegroeid, maar onze band groeit door. Zeker nu een van de meest prominente figuren uit onze familie op korte termijn gaat overlijden. Ik zie van dichtbij hoe kundig Rianne is in de omgang met zieke mensen. Ze begeleidt me gedurende elke stap van de verzorging van papa; ze legt me uit hoe ik hem het beste kan wassen, welke grepen hem de meeste steun geven als we hem overeind helpen en legt me uit waar al die medicatie voor dient.

Ik wist dat ze goed is in haar vak, anders was ze geen MBO-uitblinker van het jaar geworden en had ze haar opleiding tot kinderverpleegkundige niet versneld kunnen doen. Maar ik wist niet dat ik er op deze manier getuige van kon zijn. Dankzij haar kordate optreden voel ik me iets minder onbeholpen als ik een steentje tracht bij te dragen.

Mijn bewondering voor haar als persoon groeit elke dag weer die we samen doorbrengen. Zonder haar steun, zonder de lol die we samen hebben, haar gezelschap op feestjes, haar geruststellende blik als ik tranen in mijn ogen krijg om het verlies van papa, de kriebelmomentjes in de bioscoop, het stiekem genieten van een stukje rijstenvlaai in Heerlen, kortom; zonder Rianne zou ik deze periode lang niet zo goed aankunnen. Onze band overtreft elke genetische verbondenheid; mijn zusje is mijn beste vriendin!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu