10 augustus 2010

Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt. Volgens mijn moeder omschrijft deze Duitse regel uit Goethes “Klärchens Lied” de achtbaan waar mijn emoties soms doorheen gaan. Astrologen beweren dat het hoort bij het karakter van een tweeling. Gek genoeg hebben moederlief en de sterren (deze keer) gelijk. Ik heb een voorkeur voor het extreme, voor grenzen opzoeken. Althans, op bepaalde vlakken, want je zal me niet snel aan de rand van de Mount Everest zien bungelen, omdat ik de nieuwe ambitie heb gekregen ‘s werelds nummer 1 bergbeklimmer te worden. Daarentegen sta ik vooraan in de rij om naar een leuk verkleedfeestje te gaan, waar de gemiddelde leernicht nog van staat te knipperen met zijn ogen.

Over het algemeen ben ik dan ook de lachen-gieren-brullen meid die men het beste kent en weet ik mij door barre tijden met rechte rug heen te slaan. Soms wordt het echter ineens heel donker in mijn hoofd. De zon is dan al onder, maar de lantaarnpaal weigert dienst. En hoewel er gerust een kaarsje wordt aangestoken, blaas ik die net zo hard weer uit.

Gesloten
Ik, die open en bloot uitkomt voor haar mening, die schaamteloos haar wilde avonturen deelt met haar vriendinnen, ben als het erop aankomt zo gesloten als de kluis van de wereldbank. Praten? Ho maar. Nee hoor, niks aan de hand. Bij elke toenadering om iets in mij los te peuteren, ren ik als een professionele atleet weg. Even gauw de hoek om vluchten, pokerface op, onzichtbare muurtje omhoog.

Vanmorgen gebeurde dat weer. In de auto onderweg naar Limburg was ik zwijgzaam, iets wat mijn zusje natuurlijk opviel. Meerdere keren gaf ze me de gelegenheid om mijn gal te spuien, maar als twee slagbomen voor een spoorovergang blokkeerde ‘iets’ mijn verbale vaardigheid. Ik besefte heus hoe verwarrend dit voor haar moest zijn. Gisteravond uitte ik nog mijn dankbaarheid en bewondering voor haar. Nu zocht zij toenadering, maar kreeg ze de deur in haar gezicht gesmeten.

Verdoofd
Ze is niet de enige bij wie dat gebeurt. Ik praat veel, maar vertel minder dan men denkt. Ik schrijf. Dus ik geef bij deze schriftelijk toe dat mijn optimisme en de mooie lessen die ik leer uit deze bizarre tijd, mij (tijdelijk!) volledig in de steek laten. Ik voel me verdoofd. Zeker na het zien van de lege blik in mijn vaders ogen, de ingevallen wangen. Zijn botstructuur wordt met de dag zichtbaarder en zijn gezicht doet me denken aan een kleimasker dat ik op de middelbare school fabriceerde voor handvaardigheid (en een 9 voor kreeg vanwege de diepte, de driedimensionaliteit). Hij eet noch drinkt, hij heeft geen kracht om te praten, zijn mond hangt half open en zijn adem klinkt onregelmatig, doordat zijn tong achter in zijn keel hangt.

Amper vijf dagen geleden grinnikten Rianne en ik nog naar elkaar toen papa als een driejarige protesteerde dat hij niet op de stoel wilde zitten, maar inmiddels kan ik de humor nergens meer van inzien.

Geen nieuwe levenslessen of prachtige ervaringen deze keer. Geen optimisme, geen dankbaarheid, geen lichtpuntje in de duisternis. Vandaag is de andere kant van mij aan de beurt. Vandaag is het donker.

1 reactie. Reactie plaatsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu