1 augustus 2010

Het mooiste geschenk dat men kan krijgen is het leven. De onmetelijke clichématigheid van deze stelling roept zoveel opstandigheid in mijn middenrif op dat ik de twee symbolische vingers-in-de-keel niet nodig heb om mijn verse aardbeitjes van vanmorgen te kunnen herkauwen. Wereldwijze opmerkingen die beweren dat je uit iedere ervaring iets positiefs dient te halen en dat alles uiteindelijk weer goed komt, vallen in dezelfde categorie. Clichés hebben een inherente capaciteit om mijn nekharen niet alleen overeind te laten staan, maar om mijn blonde, lange hoofdharen zelfs volledig in de knup te krijgen. Ik kom zelf ook vaak genoeg op de proppen met deze slimme zinsneden, hoor. Ik ben in geen enkel opzicht onschuldig.

“Lieffie, ik begrijp hoe moeilijk het voor je is. Ik heb ook op dit punt gestaan, maar vergeet niet dat je hier sterker uit komt en weer een wijze les rijker bent!” Ik hoor mijn eigen stem resoneren in mijn hoofd, wil mijn mond het liefst afplakken met zilveren duct tape en mijzelf als een heipaal de grond in timmeren. Eigenlijk is niemand hiermee geholpen.

Weet je nog de ergste cliché is? De cliché der clichés, zeg maar. De übercliché, heerser in het land van inhoudloze spreuken. Ik heb het over het cliché dat elke cliché waarheid is en tot stand is gekomen door de eeuwige cirkel van het leven, omdat er niets nieuws onder de zon is. Ik doe er lekker toch nog een schepje bovenop. Ik ga elke allergie die men onmenselijk acht in de klassieke clichéhater activeren. Deze clichéhater zal mijn ogen uit de kop willen krabben, ze vervolgens als pingpongballetje willen gebruiken voor een wedstrijd muizentennis en wanhopig aan mijn voeten vallen, smekend om eens iets inspirerends te schrijven. En weet je? I don’t care.

Het leven is mooi
Het boeit me niet dat het een cliché is dat ik door de afgelopen maanden ben gaan realiseren dat de aanschaf van een nieuwe I-phone 4 met een 64 gigabyte geheugenkaartje niet meer dan een lachstuip opwekt. Ik kan enorm genieten van de prachtige momenten die we nu nog met mijn vader delen. En hoe verschrikkelijk optimistisch het ook klinkt, ik geloof dat het leven ook echt een heel mooi geschenk is.

Het mooiste geschenk heb ik dus toch maar mooi van mijn vader gekregen. En van mijn moeder niet te vergeten; zij heeft immers negen lange maanden zitten broeden op dit kippetje. Bij het leven hoort de dood (weer zo’n cliché); stof tot stof. Lang zal het leven van mijn vader niet meer duren, des te wranger is het natuurlijk dat hij veel pijn heeft – zij het niet door de tumor, dan wel doordat zijn spieren geen beweging krijgen en pijnlijker worden. Maar niet getreurd, papa heeft op zijn beurt weer een cadeautje van de dokter gekregen. Zijn “new best friend” stelde zich enkele maanden geleden voor als Morfine en komt nog steeds langs. Altijd als pleister, nu ook als neusspray en wellicht binnenkort als pompje. Ondanks zijn veelzijdige reputatie kunnen wij allemaal ontzettend met Morfine lachen; hij bezorgt papa de meest memorabele avonturen.

Opera
Maar ook al zweven Papa en Morfine naar het winnen van de wereldkampioenschappen snooker, papa is zwak, versuft en enorm hulpbehoevend. Voor zijn vrouw is het de afgelopen maanden ongekend zwaar geweest, zeker gezien haar eigen ziekte. Dat wij – mijn zusje en ik – dus de afgelopen dagen konden helpen, was voor haar een opluchting en voor papa een opleving. Wassen, de haren kammen, scheren, schone kleren aan, eten geven, ondersteunen met lopen, maar vooral liefde geven en knuffelen. De urenlange aandacht die wij hem konden geven trok alle energie uit ons, maar zorgde dat hij zodanig opknapte, dat hij gisteren zelfs de kracht in zijn stem terug vond en een stukje opera zong. (Dit overigens tot grote verontwaardiging van de huisarts die op dat moment binnenstapte en naar aanleiding van een telefoontje van mijn vader eerder die dag een stervend hoopje ellende verwachtte. Ik moest mijn lach inhouden om de betrapte blik op mijn vaders ingevallen gezicht, toen hij als een stout jongetje onterecht (!) op de vingers getikt werd voor het spelen van spelletjes. Maar dat terzijde.)

Mooiste geschenk
Ik maak mij geen illusies. Alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de lever is niet te genezen, zeker niet in dit stadium. De artsen kunnen hem niet redden, laat staan dat zijn dierbaren dat kunnen. Desondanks voelde het de afgelopen dagen voor mij alsof we hem een stukje leven terug konden geven, al is het maar voor even. Net als dat hij het mij 28 jaar geleden gaf. En dat – hoe cliché ook – is het mooiste geschenk dat ik ooit iemand heb kunnen geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu