8 augustus 2011

Time flies, met en zonder fun. Gelukkig vooral mét. Best gek, zo snel als een jaar voorbij gaat en wat er allemaal gebeurt. Alle eerste keren zonder een geliefd persoon passeren de revue. De eerste keer kerst zonder papa’s ‘vrolijk kerstfeest’. De eerste keer het nieuwe jaar in zonder zijn stem te horen. De eerste keer beseffen dat er een jaar geleden nog niets aan de hand was. Tot 11 januari, de dag van de diagnose, dan.

6 februari 2010, de laatste keer dat papa een wandelingetje maakte met zijn dochters door de buurt en spot on wist te vertellen welke kasten van huizen bewoond werden door louche figuren uit de onderwereld. Begin mei 2010, de laatste keer dat Rianne en ik gezellig alleen met papa waren en voor hem zorgden terwijl zijn vrouw door dezelfde vreselijke ziekte in het ziekenhuis lag. Op 21 juni was het een jaar geleden dat papa mij voor het laatst feliciteerde met mijn verjaardag. Op 29 juli was het een jaar geleden dat papa zijn laatste heldere moment had, waar wij godzijdank bij waren. 5 augustus, het laatste gesprek dat we met papa voerden, ook al was-ie lekker in de bonen door de morfine.

10 augustus, de laatste keer dat we hem levend zagen, dat we papa lekker verzorgden, zijn hand vasthielden en dat ik hem kon laten zien dat ik zijn kettinkje droeg. Hij kon bijna niets meer, niet drinken, niet eten, zijn tong lag krachteloos achter in zijn keel, mond half open, maar het naderen van het einde van Verdi’s opera kon hij met een bibberende hand aangeven. Het was de dag dat ik verdwaasd de trein instapte om terug naar Amsterdam te gaan, omdat ik niet in de buurt van Limburg kon blijven waar alles om ziekte en dood draaide. De dag dat ik mezelf in huis opsloot en een god waar ik niet in geloof huilend smeekte om mijn vader te verlossen uit zijn lijden.

Donderdag is het de eerste keer weer die datum. Die akelige 11 augustus dat hij om 19.30 ‘s avonds met zijn moeder aan zijn zijde eindelijk het leven durfde te laten voor wat het was. De avond waarop wij allemaal blij waren dat papa geen pijn meer had, ook al betekende het een onbeschrijflijk gemis in ons hart. Het is deze week de eerste keer weer 11 augustus. Een jaar al, zo kort nog maar. We gaan natuurlijk gewoon door, met alle mooie, pijnlijke, dierbare en treurige herinneringen, maar deze week zijn we even een beetje off the radar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu