4 oktober 2010

54 dagen nu. Een getal dat papa nooit in levensjaren heeft kunnen bereiken. Ik sta aan de kade op het Eerste Marnixplantsoen waar de nodige kunstobjecten stil genieten van de oktoberzon. Het water van de grachten golft lichtjes door het briesje, het is echt een fantastische dag om niet aan het werk te zijn. Uit mijn I-pod klinkt te donkere, melodramatische rock muziek van Alter Bridge. “In loving memory”, heet het nummer. Gitarist Mark Tremonti schreef het in nagedachtenis van zijn moeder, herinner ik me. Nee, ik heb het liedje niet bewust opgezet. Sterker nog, het liedje overvalt me ter plekke en ik kan niets anders dan in die heerlijke zon, met dat fijne briesje, in tranen uitbarsten. Ongegeneerd laat ik mijn emoties de controle overnemen, ik omarm mezelf, om de illusie te creëren dat papa me troost.

Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe sterker het besef en het gemis groeit dat papa dood is. Ik hoor zijn stem mij nog met een vaderlijke toon toespreken, ik visualiseer de typerende grimassen op zijn gezicht als hij een discussie aangaat, en ik lach inwendig om de geveinsde verontwaardiging en dramatiek toen hij hoorde dat ik in deze boze, gevaarlijke, gehaaste stad ging wonen.

Wolk
Achter me vliegt een zwerm vogels opgeschrikt weg van het gras en ik hoop dat papa mee kijkt om alsnog te zien dat Amsterdam echt wel heel mooie en zelfs rustige plekjes kent. Ik verbeeld me doorgaans graag in dat hij samen met mijn maatje, Rémon, die twee weken na papa overleed, op een wolkje een biertje drinkt en ons hier gade slaat, maar dan schiet ik zo in de lach om de onwerkelijke combinatie van deze twee tegenstrijdige karakters, dat ik de kans aannemelijker acht dat papa zich bij zijn eigen ‘old man’ op een wat conservatiever wolkje heeft gevoegd.

Dikke Dennis
Humor relativeert alles, dus ook het verlies van dierbaren. Ik ben een doorzetter, ik ben een Coops, zoals papa zou zeggen. Maar dat betekent voor mij dus ook het kiezen van de momentjes om het verdriet toe te laten. Want alsmaar doorbanjeren leidt uiteindelijk naar een breekpunt. Ja ja, papa, ik zwem heus wel, ik verzuip niet. Ik hoor papa’s vermaning in mijn hoofd, hout hakken en water putten. Ik sta raap mezelf bijeen, veeg de tranen en uitgelopen mascara weg en wandel door de jordaan om nog wat boodschapjes te doen. Bij het passeren van Dikke Dennis’ tattooshop herinner ik me kort papa’s goedkeurende blik, waarmee hij zijn geruststelling liet blijken van het feit dat die vreselijke inktverminkingen op zijn dochters lijf tenminste niet zichtbaar.

Papa, je zal er altijd blijven, in elke herinnering. Jij bent er niet meer, maar je belangrijkste levensles leeft voor altijd voort. 54 dagen later, 54 jaar later.

“Gewoon doorgaan, je kan toch niet verliezen!” – Marcel Coops

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Menu